Vivian

Voor de 23-jarige Vivian is het vijf jaar geleden dat ze 18 jaar werd. Dankzij de goede hulp van haar ouders, heeft ze deze periode als fijn ervaren. De overstap naar het volwassenziekenhuis heeft bij haar wel wat voeten in de aarde gehad. Verder heeft Vivian een grote passie voor het onderwijs.

Kan je iets vertellen over jouw onderwijspassie?

Deze heb ik per toeval ontdekt. Ik wilde Nederlands gaan studeren en ging de lerarenopleiding doen zodat ik met een propedeuse naar de universiteit kon, maar ik vond de opleiding zo leuk dat ik ben gebleven. Inmiddels weet ik dat ik heel graag het onderwijs in wil, misschien als docent maar misschien ook als schrijver van lesmateriaal. Ik vind het super om jongeren enthousiast te maken voor de Nederlandse taal, maar vooral ook om ze te begeleiden bij hun ontwikkeling.

Even terug naar de periode dat je 18 ging worden. Hoe heb je die periode ervaren?

Een beetje dubbel. Enerzijds had ik wel het gevoel ‘Help, was ik nog maar kind’ door de dingen die er allemaal gingen veranderen. Maar ik heb ook erg geluk gehad met mijn ouders die mij hielpen. We zijn echt een paar weekenden met elkaar bezig geweest met administratiemappen. Zo hebben we samen ook besloten dat mijn ouders mijn PGB en zorgverzekering zouden blijven regelen.

De overstap naar het volwassenziekenhuis was wel een dingetje voor jou. Hoezo?

Het kinderziekenhuis wilde mij zo lang mogelijk houden. Het was namelijk lastig om een andere goede arts te vinden. Rond mijn 20e jaar ben ik pas overgestapt. Doordat ik geen vaste arts of aanspreekpunt had, voelde het voor mij alsof ik in het diepe werd gegooid. Verder had de overgang voor mijn gevoel veel meer stapsgewijs moeten verlopen, dus gezamenlijk afspraken maken en de doelen van de zorg bespreken. Dit was niet het geval.

Stel je zou die periode opnieuw mogen doen, wat zou je dan anders willen?

Dan zou ik in de transitiefase een gesprek willen hebben met de kinderarts en de afdeling (en specialisten) in het volwassenziekenhuis. Oftewel, meer afstemming. De artsen zijn fijn, maar het is belangrijker dat de visie en het beleid van het ziekenhuis onder de loep wordt genomen.

Ik merkte bij het volwassenziekenhuis heel erg de mentaliteit ‘zolang het goed gaat, gaat het goed’ en bij het kinderziekenhuis was het meer ‘we willen dat het zo goed mogelijk gaat’. Dit laatste spreekt mij meer aan.

Kan je in het kort vertellen wat de reden is dat je regelmatig in het ziekenhuis bent?

Ik heb een darmziekte waardoor ik ook moeite heb met lopen, horen en zien en weinig energie heb. Ik ben ermee opgegroeid dus ik weet niet echt beter, maar ik sta er heel positief in: natuurlijk baal ik soms van de beperkingen die het mij oplegt, maar ik ben door mijn beperkingen wel wie ik ben en dat zou ik niet anders willen.

Hoe kijk jij naar de toekomst als volwassene?

Het vinden van een geschikt huisje en de financiering daarvan zie ik nu nog als een jungle van onduidelijkheden, dus dat gaat zeker nog een uitdaging worden. Verder zou ik ook wel een eigen onderneming willen starten, maar dit combineren met mijn beperking is misschien lastig. Voorlopig ben ik prima tevreden met mijn situatie zoals deze nu is, en zodra er nieuwe dingen op mijn pad komen, ga ik daar de uitdaging en het avontuur weer van aan.

Vivian blogt bij Hoezo Anders en op haar eigen site over haar leven en levenshouding. http://viviansvocabulaire.nl/