Nadèche

De 20-jarige Nadèche is eerstejaarsstudent psychologie. Nadèche is rolstoelafhankelijk en heeft beperkte energie. Sinds kort woont ze in een zelfstandige, aangepaste studentenwoning, mét zorg. ‘Ik heb dan wel zorg nodig, maar toch heb ik het gevoel dat ik zelfstandig mijn leven leid.’

Je bent dit jaar begonnen met de studie psychologie. Hoe gaat dat?

Het gaat goed en ik vind het leuk! De studie is iets positiefs om aan vast te houden en een normale factor in mijn leven. Tot nu toe heb ik alle vakken gehaald. Vanwege mijn beperkte energie volg ik de helft van de vakken, mag ik langer over de studie doen en kan ik tijdens een tentamen rusten op een bed. De mensen van de opleiding merkten dat ik enthousiast ben en zijn heel behulpzaam. De gesprekken met de studentendecaan en de examencommissie ervaar ik als heel positief.

Waarom wilde je eigenlijk psychologie gaan studeren?

Op mijn twaalfde ben ik in aanraking gekomen met een medisch psycholoog, die mij toen heel goed heeft geholpen in het leren accepteren van mijn beperking. Zo wil ik nu andere kinderen en tieners helpen om met hun ziekte en handicap om te leren gaan én ze tegelijkertijd laten zien dat het leven, ondanks een handicap, nog steeds heel erg leuk is. Verder ben ik het gelukkigste als ik mensen help.

Op jezelf wonen in Tilburg…. Hoe is dat gelukt?

Hiervoor woonde ik bij mijn ouders in Boxtel. Ik heb Ehlers-Danlos syndroom, een zeldzame bindweefselaandoening en de dagelijkse reis met het openbaar vervoer naar de universiteit van Tilburg was geen optie. Toen kwam ik in contact met iemand die in een rolstoel zit en op kamers woont op de campus. Voor mij was het dus ook mogelijk! Als ik wilde studeren, was het voor mijn gezondheid dus belangrijk om op kamers te wonen. Dankzij een doktersbrief van de revalidatiearts en het contact met de woningbouwvereniging, kreeg ik een woning en kon het avontuur beginnen.

Hoe heb je het geregeld met de zorg aan huis?

In de ochtend en avond komt iemand van de zorgorganisatie om mij te helpen/ondersteunen met handelingen zoals douchen, aankleden, boodschappen doen en koken. Ook voor momenten waarop het extra nodig is, kan ik op de zorgorganisatie terugvallen. Eens per maand wordt er door de zorgorganisatie in overleg een rooster gemaakt. Toen ik hier kwam wonen was het best confronterend dat andere mensen mij kwamen helpen. Thuis was ik zo gewend dat mijn ouders of zus mij hielpen. Nu ik een tijdje op mijzelf woon, ben ik blij dat de mensen van de zorg komen en heb ik zelfs een goede band met hen. Dat betekent heel veel voor mij en daardoor is de acceptatie voor het krijgen van hulp gemakkelijker geworden.

En hoe bevalt het op jezelf wonen?

Vanaf het moment dat ik hier woon, voelde ik mij gelijk op mijn plek! Ik ben erg blij met mijn eigen plekje, waar ik uit mijn raam ook naar buiten kijk op het plein van de campus. Er zijn dus veel studenten hier en dat is erg gezellig. Het gaat bij mij misschien op een andere manier, maar ik doe het wel en het lukt me ook nog!

Heb je nog tips voor andere jongeren met een beperking die op zichzelf willen wonen en studeren?

Ga in overleg met je school, de woningbouwverenigingen en vraag je arts of therapeut om tips. Als iets niet lukt, zoek samen naar mogelijkheden. Ook al werkt niet iedereen mee, blijf vooral doorzetten.